My Life Rhythm sounds weird!

A Washington Post Competition's Romantic Rhyme

2010-02-10T14:00:00.000+07:00

A Washington Post Competition asked for a rhyme with the most romantic first line, but the least romantic last line. This is the winning entry:

My Darling, my lover, my beautiful wife,

marrying you screwed up my life.

I see your face when I am dreaming.

That's why I always wake up screaming.

Kind, intelligent, loving and hot:

This describes everything you are not.

I thought that I could love no other:

This is until I me your sister.

Roses are red, violets are blue,

sugar is red, and so are you.

But the roses are wilting, the violets are dead,

the sugar bowl's empty and so is your head.

I want to feel your sweet embrace

but din;t take that paper bag off your face.

I love your smile, your face, and your eyes,

damn, I'm good at telling lies!

My love, you take my breath away

What have you steeped in to smell this way?

My eelings for you no words can tell,

except for maybe 'go to hell!.'

What inspired this amorous rhyme?

Two parts tequila, one part lime....

Poisonous Food

2009-04-12T18:35:00.000+07:00

12 เมษา (สงกรานต์อีฟ)

ในความริยำของไฟคลั่งข้อมูลฝ่ายเดียวของสยามประเทศ ในคราบไคลของอัตตาที่เรียกว่าประชาธิปไตยตน
ในไฟสงครามของมหาประชาชนเง่า-ความเง่าไม่เคยเลือกสี ความงามก็ไม่เคยเลือกสี และ แน่นอน ความสว่างไม่มีสี
ผม ชนชั้นกลางสัมบูรณ์ ในเมืองฟ้าอมร เอามือตนวางสากลงข้างตัว และประณตมือประนมภาวนา

……..

ปราชญ์สยาม (ไร้สี) ท่านหนึ่งเคยราดความเย็นให้สังคมไทย โดยกล่าวไว้ว่า

“ถ้าหากว่า เผชิญหน้ากันแบบนี้ต่อไป เมืองไทยมีแต่ล่มจมลงไป แล้วก็จะทำให้ประเทศไทย ที่เราสร้างเสริมขึ้นมา อย่างดี เป็นเวลานานจะกลายเป็นประเทศที่ไม่มีความหมาย หรือมีความหมายในทางลบเป็นอย่างมาก ซึ่งก็เริ่ม ปรากฏ ผลแล้ว ฉะนั้นจะต้องแก้ไข ฉะนั้น ก็ขอให้โดยเฉพาะสองท่านคือ พล.อ.สุจินดา และพล.ต.จำลองช่วยกันคิด คือ หันหน้าเข้าหากัน ไม่ใช่ เผชิญหน้ากัน เพราะว่าเป็นประเทศของเรา ไม่ใช่ประเทศของหนึ่งคนสองคน เป็นประเทศของทุกคน เข้าหากัน ไม่ เผชิญหน้ากัน แก้ไขปัญหา เพราะปัญหามีอยู่ ที่เวลาเกิดจะใช้คำว่า บ้าเลือด เวลาคนมีการปฏิบัติ รุนแรงมันลืมตัว ลงท้ายเขาไม่รู้ว่าตีกันเพราะอะไร แล้วก็จะแก้ปัญหาอะไร เพียงแต่ว่าจะต้องเอาชนะ แล้วก็ใคร จะชนะ ไม่มีทาง อันตรายทั้งนั้น มีแต่แพ้ คือต่างคนต่างแพ้ ผู้ที่เผชิญหน้าก็แพ้ แล้วที่แพ้ที่สุดก็คือ ประเทศชาติ ประชาชน จะเป็น ประชาชนทั้งประเทศ ไม่ใช่ประชาชนเฉพาะในกรุงเทพมหานคร ถ้าสมมติว่า เฉพาะใน กรุงเทพ มหานครเสียหายไป ประเทศก็เสียหายไปทั้งหมด แล้วก็จะมีประโยชน์ อะไรที่จะทะนง ตัวว่าชนะ เวลาอยู่บน กอง ซากปรักหักพัง ฉะนั้น จึงขอให้ทั้งสองท่านเข้ามา คือไม่เผชิญหน้ากัน แต่หันเข้าหากัน...”

หากอ่านโดยไร้สี หากพิจารณาโดยไร้อัตตา หากมองอย่างเป็นธรรม เป็นกลาง โดยมิต้องคำนึงว่าผู้ที่กล่าวข้อความเป็นใคร อยู่ในตำแหน่งใดบนสากลโลก จะเห็นยิ่งว่าเป็น ข้อความที่คัดค้านได้ยากยิ่ง

เสรีภาพแห่งการแสดงออกเมื่อมาถูกปรุงแต่งด้วยอัตตาของปัจเจกบุคคล เหยาะด้วยการปลุกปั่นเกลียดชังของน้ำปลาตรา demagogue เป็นส่วนผสมชั้นดีของความหายนะจานใหญ่ที่ประเทศชาติต้องถูกบังคับให้กลืนกินลงไป

อย่าลืมว่าอาหารเป็นพิษทำให้คนตายได้

มิพักต้องถามว่าอาการประชาธิปไตยเป็นพิษจะพาเราสู่ที่ใด

Silence swirls as heart mourns

2007-10-29T20:12:00.000+07:00

Silence swirls as heart mourns

I’ve been blessed for having you here in my life;

To love, for me is to be hurt,

To care, for me, is to tear apart into pieces,

To miss, for me, is to be drawn to the purgatory of a solitude soul,

To adore, for me, is to cry a river with bittersweet happiness.

Eventually, I know I’ll continue to do all that because this is somewhat the sole task of the sun.

The sun...

Musashi once said, to overcome self is to be determinant without a blink of weakness and be ready to face loneliness elegantly even our heart shall gradually erode...

At the end of the day, the sun knows his task. He need at all cause to shine again and again.

Please mother nature, let the this little twinkling star rises up and shines bright for whom he loves, cares and adores.

With painfully contentment,

Kraisorn Rueangkul

October 29, 2007

Dusit Thani Building

Candy:ลูกอมแสนหวานในยา(ผง)ขม

2006-11-24T13:54:00.000+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ชีวิตใสกลวงเปิดโอกาสให้มีช่วงเวลาสงบ เลยบริโภควัฒนธรรมฝรั่งแขนงภาพลวงตาในความมืด (สำนวนผู้แปลฟลิคเกอร์) ที่ลิโด สยาม-การดูหนังคนเดียวเป็นการเปิดโอกาสให้เราเสพย์สารจากศิลปะได้ดีเยี่ยมจริงๆ ไม่ว่าเราจะเข้าใจอะไรมากหน่อยแค่ไหน แต่เราก็เรียนรู้จากมันได้ดีเหลือเกิน

แคนดี้ นำแสดงโดย ฮีธ เลดเจอร์ ออสเตรเลี่ยนดันดี กะเด (g’day) ที่ในช่วงหลังเริ่มจำแลงไปสู่บุคลิกอื่นได้ไหลลื่นน่าสนใจ ส่วนตำแน่งอื่นในหนังเรื่องนี้ไม่ค่อยรู้จักเพราะเป็นหนังออสเตรเลียไม่ค่อยคุ้น คุ้นอย่างเดียว บริษัท fortissimo films ที่ชอบเอาหนังดีๆจากต่างประเทศ(ที่ไม่ใช่ฮอลลี่หรือบอลลี่วูด) จัดมาให้พลเมืองชั้นกลางของประเทศอ่อนการเมืองอย่างเราๆชม โดยไม่กลัว คณะปฏิบัติการยามค่ำคืน (aka ”คปค.”) หรือ คณะเหม่อมองชีวาส (คมช.)อย่างเราและผองเพื่อนจอมเลื่อนเปื้อน

หนังเล่าเรื่องราวของชีวิต junkies ในออสเตรเลีย แคนดี้คุณหนูสาวครอบครัวแสนอบอุ่น ดื่มดำศิลปะ กับกวีหนุ่มนักเสพสวรรค์เคมีที่โดนทางบ้านตัดญาติขาดมิตร ผ่านการเติบโตของความสัมพันธ์ความรักที่มีเนื้อหาที่คู่รักทุกคนอยากมี ผ่านเรื่องราวเป็นสามภาคเนื้อหาใหญ่ๆ heaven earth และ hell

อีกครั้งและอีกครั้ง บริบทซับซ้อนของสังคมมนุษย์มาเคาะประตูความคิดของผมอีกแล้ว

หากคุณมีความรัก พอหรือไม่กับบริบทสังคมที่มีอยู่? หากคุณมีความรัก สิ่งที่แท้ที่สุดคืออะไร มันคือความรักที่คุณมีให้ หรือว่า มันคือบุคคลที่คุณต้องการมอบความรัก? โลกปัจจุบันมิได้อยู่ที่ตัวความรักอย่างเดียว เพราะมีปัจจัยซับซ้อนหลายอย่างซ้อนทับกันอย่างดุเดือด

อืม.... เลยยังไม่มี ”คนรัก” สักที แฮ่ะๆ
…………………………………………….
หนังมีฉากที่ให้ความหมายสำหรับผมคือ ”สภาวะไร้แรงโน้มถ่วง” หลายครั้งเหลือเกิน บ่งบอกกับผมว่า”โลกมีแรงโน้มถ่วง” และมีคนบนโลกบ้างจำพวก อย่างกวีหนุ่ม อย่างผม หรือใครอีกหลายคน ที่พยายามฝืน”แรงโน้มถ่วงนั้น” ในขบวนการเสรีชนคนเกลียดแรงโน้มถ่วงอย่างผมเลยชอบครึ่งไม่ชอบครึ่ง เพราะหากเรารู้สึกว่าสิ่งที่ถ่วงเราไม่ชอบ มันก็ต้องแปรสู้ขั้นตอนวิธีการ กำจัด ปัดเป่า สิ่งเหล่านั้นออกไป แต่วิธีการนายคนนี้ไม่ค่อยจะมีโภคผลเท่าไหร่

แต่นั่นแหล่ะ ชีวิตมนุษย์มันก็อย่างงี้แหล่ะ พลาดพลั้งเผลอ สามัญมาก แต่คุณจะรับมือกับเหตุปัจจัย และผลแห่งมันอย่างไรมากกว่า
ขอคารวะคุณซักจอกแด่ความรักที่คุณมี และผมคิดว่าคุณมีมัน เพราะความรักนั้นคุณให้เธอโดยมิหวังจะครอบครอง และขอสาปแช่งยา(ผง)ขมนรกอวตาร-ดื่มกลืนเข้าไป เสพสุขเสมือน รับรู้ความฝาดชีวิตชีวิตจากผลแห่งมัน ที่มีเกลื่อน มิเพียงบรรจุอยู่ในรูปเม็ดเท่านั้น

แด่ กวีหนุ่มผู้ซ่านสดับกับยา(ผง)ขม ยานรกอวตาร แต่ยังไม่ขาดศักยภาพแห่งรัก

เขียนถึงคนบนฟ้า

2006-11-24T13:38:00.000+07:00

เขียนถึงคนบนฟ้า
Artist : พิง ลำพระเพลิง

C G Am Em/F Em/Am Dm G
เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป

C G Am Em/F Em/Am Dm G C
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

Dm Em F G
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า

F G/Em Am
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด

Dm G C F G / Em Am Dm G C
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

C G Am Em/F Em/Am Dm G
เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด

C G Am Em/F Em/Am Dm G C
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว

Dm Em F G
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า

F G/Em Am
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด

Dm/G C
...ได้ยินไหม...คิดถึงเธอ.......

ความรักยังเป็นเรื่องหอมหวลเสมอ แม้ความรักจะไม่ได้อยู่ ณ ปัจจุบันเป็นรูปเป็นร่าง ให้ผมเห็น

แต่มันอยู่ในความทรงจำ แต่มันอยู่ในความคำนึงของผม

ทำให้ผมทราบว่า...

ผมในฐานะมนุษย์ง่าวคนหนึ่งยังมีศํกยภาพที่จะรัก

"โดยไม่อยากครอบครอง"

นี่อาจเป็นความหมายของรักที่แท้ ที่ผมคงมีไปอีกนาน...

แด่เธอ

ประนมประนามหยามหยันถึงความฝันความสุข

2006-10-07T17:59:00.000+07:00

เส็งเคร็งมนุษย์อาจมสังวาส

ขลาดเขลาชืงเปรตพึงเพียงอำนาจ

กระจอกงอกง่อยอ้างตนดีถม

แต่ควา่มโสมมราดรดใบหน้า

เลยมิพักเห็นดอมดมสัมผัส

อารยะสงัดอยู่ตรงสง่า

หวังพ้นวิโยคตามกรอบแคบสติ

โถ่ซิฟิลิสแห่งร่างปัญญา

ก่นด่าวิพากษ์มั่วแบ่งฝักหั่นฝ่าย

ฟัดกันให้ตายไร้ต่างจากหมา

สามานย์ครองจิตหวังพิชิตความต่ำ

ระย่ำพอกันเตี้ยชะลูดเพียงผิว

ข้าโสข้าสาบข้่าอุจาดชีวิต

คิดตนงามสฤษฏ์แท้จริงกิเลสหิว

เชื่อตนยิ่งใหญ่ประกาศิตปลิดปลิว

" เกิดดับเพียงริ้วร่องกาลอนันต์ "

ณ กาลวายุ

2006-08-21T19:03:00.000+07:00

ท่ามกลางความเหนื่อยระทวยในตาพายุ ขณะหนึ่งข้าพเจ้าสัมผัสได้ซึ่งสายลมเยียบพรายพริ้ว ความโกลาหลรอบตัวเป็นเพียงความเคลื่ื่อนไหวสถิตย์ ความไม่ไหวติงในแขนงการส่ายสั่นสะท้านของมวลรอบตัว ยังความสงบมาสู่ตัวข้าพเจ้า

ในท่ามกลางสายตาที่พร่ามัวเนื่องด้วยเศษทราย ดิน เศษแก้วและขวด(เหล้า) และวัตถุนานาชนิด ที่หมุนวนเกรี้ยวกราดอยู่รอบข้าพเจ้า-ใช่ซินะ... นั่นคงเป็นเศษกระดาษที่ข้าพเจ้ามักจะจดจารอะไรไว้เพื่อการทำงานหรือบันทึกความคิดผุๆเน่าๆหาสาระใดมิได้ เอ๊ะ!-ส่วนสิ่งนั้นคงเป็นเงินที่ข้าพเจ้าทำหล่นหายไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา นั่นคงเป็นบิลล์เก็บเงินหลายหลากที่มั้นรั้งความสนุกข้าพเจ้าให้แดดิ้นอวดโฉมร่านมิได้ โอ้ว!-นั่นมันหนังสือเสเพลบอยชาวไร่ ของรงษ์ที่ข้าเสพย์อย่างคนคลั่งเสพยาบ้า

หากให้ข้าพเจ้านั่งอธิบายวัตถุหมุนวนเกรี้ยวกราดเหล่านี้ ก็คงจะเปลืองเปล่าเวลาผู้อ่านเป็นอย่างมาก (ซึ่งก็คงจะเป็นตัวข้าพเจ้าแต่ผู้เดียว)
แต่เท่าที่รู้หากข้าพเจ้าพินิจพวกมันดู ข้าพเจ้ารู้สึกได้ถึงความเกี่ยวเกาะเลื้อยรัดกับรยางค์หนึ่งรยางค์ใดของต้นไม้แห่งชีวิตของข้าพเจ้า-ไม่มากกว่าประทับใจ ไม่น้อยกว่าหยดน้ำตา

วิถีแห่งดาบศัตรู กำลังสอดขนานไปกับระดับสายตาของข้าพเจ้า นำพาความเงียบงันวิปลาศมายังตัวข้าพเจ้า(มิได้หรือมิสามารถที่จะระบุผู้ใด-ข้าพเจ้าไม่รู้ อาจเป็นตัวข้าพเจ้าเอง หรือใคร )

ฤาขณะก่อนตายดับสิ้น ฤาขณะหยั่งรู้็และบงการ... ข้าพเจ้าไม่แน่ใจนัก

........................................................................

ข้าพเจ้าไร้ความสุขโป่งพอง และมิได้ทุกข์สะท้านฟูมฟาย

มันนานเท่าไหร่แล้วหนอ...ที่ทวิลักษณ์ความรู้เทวาหรือซาตานแห่งการแบ่งแยกของมนุษย์และของตัวข้าพเจ้าเองนั้นมันหมดแรงคืบคลานไปยังขอบแห่งมัน ... กลางเกินไป กลางเกินไป บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น ถูกหรือไม่ สมควรสมาทานหรือไม่ ข้าพเจ้ายังไม่สามารถตัดสินใจได้ รอแต่เพียงบางสิ่งบางอย่าง อาจเป็นเวลาที่จะเปิดเผยสิ่งที่ข้าปุจฉาไปในเมืองหมอกเร้นลับแห่งจิต

คงเป็นเพราะความไม่แน่ใจในแขนงแห่งตรรกะนิยมที่แวะมาทักทายข้าพเจ้าอีกครั้ง-ในหลายครั้งของการพบเจอ แต่ครั้งนี้มันมาหลังจากห่างหายไปเสียนาน-ช้าไปแล้วที่จะผรุสวาทสาดโคลนและโอนความผิดให้แก่มัน นี่แหล่ะหนา-ข้าพเจ้ามิเคยประกาศว่าเป็นมิตรหรือศัตรูแต่พฤติการณ์ที่มักเกิดคืแข้าพเจ้าต้องเผชิญกับมันอยู่ร่ำไป โอเคๆ-งั้นท่านคงอาจเป็นมิตรของเรา หรือหากมิใช่คงเป็นศัตรูอันเป็นที่รัก-ไว้กลับมานิยาม เมื่อสถานกาีรณ์และเวลาเป็นคำตอบ

.........................................................................

ภาพสายตาเช่นที่ดำเนินอยู่ เสียงครืนครั่นของปัจจัยรอบตัวดั่งเสียงหวีดเหวยกรีดร้องของหม้อน้ำเดือด แผดทะลวงทุกเยื่อใน สัมผัสรุนแรงยื้อกระชากผิวหนังเหมือนสงครามแห่งมนุษย์สวาปามคน ทั้งหลายนั้นพุ่งตรงเดือดพล่านมาหาข้าพเจ้า-โอ มันช่างดุดันเหลือเกิน มิพักต้องรวทถึงความมืดสีหม่นที่แผ่อำนาจทั้งพื้นที่และกาลเวลาเอาไว้ดั่งปีศาจทุนนิยมที่กัดกินใจเราอยู่ ณ ตอนนี้-เหี้ยมเกรียม มุ่งมั่น ไม่หยุด กว่าจะเห็นความตาย

ทำไมข้าพเจ้ารูู้็้สึกถึงทำนองรื่นไหล มิใช่แยซซ์ มิใช่บลูส์ (หรืออาจเป็นทั้งสอง) มิใช่ปาร์คเกอร์(ชาลี), ฟิตซ์เจอรัลด์(เอลลา) และหรือ มิใช่ โรเบิร์ต ยอห์นสัน มิใช่บี บี คิง แต่มันหนักหน่วงแบบอินดัสเทรียล-แมนสัน (มาริลีน) ซึ่งภายในความหยาบกร้าน มันแฝงฝังด้วยท่วงทำนองโสดาบันบอสซ่า กิลแบร์โต้(แอสตรูด) ในคำร้องโน้มถ่วงเช่นแรงดึงดูด ของเสต็ก ที โบน เนื้อสันก้อนใหญ่ของผู้ใฝ่หาสุนทรียะ

ความรู้สึกเช่นว่า-ความรู้สึกในแขนงเทวีสาวและซาตานผู้ สังวาสกันอย่างร้อนพระอาฑิตย์ แดงเลือดอิรักบริสุทธ์เงื้อมจงอยปากอินทรีย์บ้าน้ำมัน แต่สวยงามอ่อนโยนยิ่งกว่าเธอผู้ที่ข้าพเจ้ารัก-ไม่มากและไม่น้อยกว่านี้ในนามของความงามทางโลกส่วนตน
สงบกว่าการนึกถึงโดยไม่ถึงความว่างเปล่า-ปรมาจารย์แห่งเซนกำหนด โดยข้าพเจ้ากำหนัดรู้

.........................................................................

หนึ่งในความน่าจะเป็น-ข้าไม่แน่ใจในตัวเองอีกแล้ว หนึ่งในความน่าจะเป็น-ข้าพเจ้าหวาดกลัว หนึ่งในความน่าจะเป็น-ข้าพเจ้าตรมทุกข์ระดับลึกที่สุดในขนาด โน แมน'ส แลนด์ หนึ่งในความน่าจะเป็น-ข้าพเจ้าขุดตนลึกหยั่งรู้สิ่งแท้เที่ยงไม่ผัน หนึ่งในความน่าจะเป็น-ข้าพเจ้ากำลังพิกาฬหฤหรรษ์ หนึ่งในความน่าจะเป็น-ปัจจุบัน,อนาคต,อดีตสลายไป
ั
ทั้งหลายน่าจะเป็น...

แต่อะไรคือสิ่งที"่เป็น"ข้าพเจ้าไม่ทราบซ่านสดับ แม้จะเห็นคำตอบ แต่ไร้การรู้ สัมผัสไม่ได้ ขาดด้วนการอธิบายพรรณนาถึงมัน จนกว่ารูปธรรมจะเผยตัวในสายตา แต่ความไม่แน่ใจยังมีต่อไปว่า ตาข้าพเจ้าพร่าเลือนหรือ ข้าพเจ้ามิได้ใช้จามองอีกต่อไป ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่าข้าพเจ้าชาชินกับสิ่งเร้าทุบจิตใจ(แต่มิได้หยุดความเสียหาย) หรือ ตัวเรือนกายข้าพเ้จาสลายสมานนรกสวรรค์โลกกัปกัลป์

อีกไม่นาน ในขนาดเวลาสันขวานของชีวิตมนุษย์สถุลรสเช่นข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคงรู้ผลแห่งมัน...

ฤาคือขณะก่อนตาย ฤาคือหยั่งรู้บงการ

โปรดอวยพรแด่ข้าพเจ้า

บันทึกไว้ ณ กาลวายุ
อาณาจักรแห่งจิต

Times goes by in "the road I've been"

2006-08-13T14:52:00.000+07:00

When I saw you...

I was afraid to talk to you

when I talked to you...

I was afraid to hold you

when I hold you...

I was afraid to love you

Now that I love you...

I'm afraid to lose you

yesterday is history...

tomorrow is mystery

and today is a gift

that's why it's called present

sometimes love hurt

then it isn't love

hold on the person you love

before they slip away

or else you can never get her back

from some moment in my life

in the night of rememberences

and lost memories...

was found in the silent of...

" the road I've been"

เรื่องเล่าจากการเดิน (1)

2006-05-08T19:11:00.000+07:00

At the Princess White Snake Pagoda
Hanghjo, Shanghai

ผมนั่งอยู่บริเวณสิ่งก่อสร้างแบบดุ้นโบราณจีน 7 ชั้น ราบเคียงอ้อยอิ่งอยู่บนเทือกแผ่นดินริมทะเลสาบงามทิศตะวันตก : ทะเลสาบซีหู

ไม่ปฏิเสธ, ความงามที่แห่งนี้ฟัดเหวี่ยงกับงามของดอกหมวยจีนไม่เคอะเขิน

คนยั้วเยี้ยเนื่องจากสัปดาห์พักผ่อนขนาดมหึมาในความยาวเจ็ดวันของสัปดาห์แรงงาน-พรรคคอมมิวนิสต์คงอุทิศให้กับรากของชนชั้นที่สุญเสียในวันนั้นเพื่อมังกรผงาดในวันนี้ ความแน่นขนัดล้อมรอบทะเลสาบดั่ง นางสาวซีหู,พริตตี้เชียร์เบียร์ต้องล่องลอยในทะเลเงี่ยนมนุษย์

มิได้ก่นด่า เหน็บแนมสิ่งใด เพียงอธิบายธรรมชาติแห่งมัน

ผู้คนเดินกันหวัดหวาด บ้างเปรอะยิ้มสวยกับลูกสาวหรือชาย(เพียงคนเดียวที่ได้รับการอุดหนุนโดยรัฐบาล) บ้างจับกลุ่มสนทนาอัชฌาสัยกันสำหรับผู้มาใหม่รู้สึกเหมือนพวกเค้ากำลังด่าบุพการีกันเล่น-น่ารัก บ้างคากบ้างถุยบ้างพ่นควันตามลำนำประเพณีกลิ่นตุของมังกรมนุษย์แถบนี้

ผู้คนมากมายในความหมายล้นหลาม รู้สึกแปลกแปร่งพองาม ภาพทัศน์ชวนนึกถึง มนุษย์เมรัยสนธิกำลัพล่ามคำผรุสวาทหวังสังวาสเธอ... นางสาวซีหู

การเปรียบเปรยภาพทัศน์ที่กล่าวมาข้างต้นเหมือนอคติแห่งมนุษย์นิยมสาธารณ์(และไม่kitsch จึงต้องคิด)ของคุนเดอรา แต่จริงแท้นั้น ผมกำลังยิ้มละมัยกับความรู้สึก(ความรู้สึก = วัฒนธรรม + ขีดจำกัดความคิด + ทวิลักษณ์)

เพราะในบางที(some not all!) สิ่งที่คลี่ตัวในระดับสายตามนุษย์โง่อย่างผม คือนาทีนี้ถือเป็นโอกาสดีให้แรงงงานว่างภาระได้มาเห็นความงามเหงี่ยงที่ซ่อนรหัสนัยลึกสว่างของธรรมชาติที่เหนือความจริง(Truths)ทั้งปวง เป็นโอกาสดีในระดับชาลี ปาร์คเกอร์บรรเลงแจ๊ซโดยไร้เครื่อง(instruments) ไร้ตั๋วคอนเสิร์ต ไร้ซีดี และไร้สิ่งใด เพียงแต่เงี่ยอวัยวะสดับตรับฟัง ทำนองไหลเลื่อนระรีนของคีตนิพนธ์ถึงชีพิตักนิพพาน-ยิ่งใหญ่ดุจนั้น

เธอ,นาง,เรา,เขา,อีและนาย (รงษ์พร่ำบอก) ต่างยืนอยู่ในระดับสายตากลวงเปล่าของผม และเราต่างใช้ ผัสสะทางภาพดูดด่ำดื่มอย่างเอร็ด ผัสสะแขนงเสียงยินแรงลมเสียดใบไม้เขียวแสนเสนาะ ผัสสะรสสัมผัสแปรเป็นความนิ่มนวลตรงข้ามกับสุสานโลกีย์คอนกรีตในเขตเมือง

ในนาทีนี้อยากฝังตัวระดับกาลนาน

...........................................................................

เพราะ? เพราะ? เพราะ? - มนุษย์ที่ดีมักตั้งถามหวังเสาะคำอธิบาย

สดับ? สดับ? สดับ? - เพื่อขจัดคำถามหม่นไร้คำตอบ

ทะเลสาบเงียบงันจากเสียงหูฟังมนุษย์ ฟังคำสารภาพแผดดังอื้ออึงรายล้อมของผองเรา ผู้มักพล่ามมากกว่าละเลียดความจริงงามบทใหญ่ของโลก - พล่ามพ่นเพื่อรู้สึกว่ามีอยู่;บ้างเรียกลูกค้าเพื่อคว้าเงิน บ้างนั่งครุ่นถึงการเมืองระดับร่านอำนาจ บ้างพูดพล่ามถึงความรักพันพ่วงที่มีต่อคนรักในสถานสุดโรแมนติกแห่งนี้ บ้าง บ้างและบ้าง ฯลฯ

มองไปเห็นเรือเพื่อมนุษย์หน่ายตีนได้ข้ามไปมาระหว่างแผ่นดินที่คั่นกลางโดยเธอผู้แสนงาม... อีกครั้งที่เธอรองรับไม่คะคาน

ในบทเพลงแห่งการบรรเลงทำนองสวย ผมยินเพียงคำกล่าวเย็นเนียบแต่อบอุ่นว่า "มาซิเธอที่รักฉันจะหุ้มเธอด้วยไอเย็นเพื่อผ่อนความร้อนทุรน จากพิษอารมณ์, พลุ่งพล่านเงินตรา, มนตราอำนาจ" เธอเริงระบำอ่อนช้อยล้อไปกับแรงลม และยังกล่าวต่อไปว่า

"มาซิ เธอที่รัก ฉันจะคระกรองกอดเธอ เหมือนคนรักที่ฉันมิเคยหวังสิ่งใดตอบแทน" เธอพร่ำบอกผมผู้เหนื่อยล้าอย่างเชื้อเชิญ หัวใจผมสั่นไหวจำต้องเสียน้ำตาให้กับผืนดินเพราะความรักที่เธอมีให้ผมเช่นนี้ เหมือนดั่งน้ำเสียงของครูผู้พร่ำสอนถึงเนื้อแท้ของความสัมพันธ์ - ความรักที่มิหวังครอบครอง เพียงแต่จะมอบความรักให้เสมอไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ใด คำสอนที่ผมไม่ได้ยิน ณ ตอนนั้น ตอนที่อาณาจักแห่งความรักผมล่มสลายและมิอาจย้อนคืน

อีกครั้ง และอีกครั้ง ที่พระแม่ธรรมชาติได้ให้คำกล่าวแก่ผม เพียงแต่เราจะสดับหรือไม่เท่านั้น - ภาวนาให้เราหูไม่หนวกไปกับความอื้ออึงของตัณหาราคะร่านเสียก่อน

.......................................................................

ครั้งหนึ่งในหน้าของเวลา โจรสลัดแยพส์ (Japs) บุกมาเพื่อยึดครองแดนนี้ เผาเมือง ฆาตคน ทำให้เจดีย์นางพญางูขาวจุดชมทัศนียภาพที่ดีที่สุดในบริเวณนี้ถูกทำลายไป

ชีวิตที่เสียไป เจดีย์ที่พังภินท์ ผมยินเสียงโหยหวนของผู้สูญเสียในเสียง cantonese เพราะน้ำมันของลูกพระอาฑิย์จ๊าดง่าว เพียงเพื่อเย้ยเหล่าชนที่ครองอาณาบริเวณมาก่อน เป็นความจริงที่ดำรงอยู่ในมนุษย์คลั่งที่ถนัดทำลายมากกว่าสร้างสรรค์

ฝ่ายหนึ่งเพื่อยึดครอง ฝ่ายหนึ่งสูญเสีย - วังเวียน เวียนวน ฤาจะเสียเปล่าในการต่อสู้ในนามความรักของผองมนุษยชาติ เพราะเหตุการณ์เช่นว่านี้ไม่เคยหมดไปเสียที

อีกครั้งและอีกครั้ง เธอตระกรองกอด ธุลีมอดสู่ตะกอนแห่งชีวิตอันอุดม เธอคว้าจับเสียงหวนโหยให้มาร่วมสดับ เพลงเพราะแห่งสายลม

.......................................................

ความสุขที่ผมเพรียกหา อยู่ตรงหน้าทุกเวลาและนาที

อยู่ที่ผมจะสดับมันหรือไม่??? แล้วคุณล่ะจะรับฟังหรือไม่ ???

สวัสดี(อย่างมีสติ)
ชีวิตที่เสียไป

Before the dawn comes

2006-04-26T19:29:00.000+07:00

สวัสดีครับทุกท่าน ข้อความนี้เหล่านี้ถูกบันทึกตอนพลบค่ำบนโลก และกำลังพลบค่ำ ในสถานีจิตใจ น่าจะเป็นป้ายต่อไปไม่ไกลมากมาย

พันหมื่นทิวาวาย หนางหน่ายราตรี
แสนล้านชีวีแตกต่างเช่นไร
นาฑีผันผ่านจิตหม่นหมองไหม้
เหตุผลกลใดความมืดสะท้านเยือกแข็ง

คืนนี้เป็นคืนดาวสวย ลองแหงนน่าขึ้นไปซิครับ(สุนทรียะตนกำซาบ) จริงแล้วฟ้าตระหง่านอยู่เช่นนั้นเอง แต่เยือกแข็งเกาะกุม โดยเรา เพื่อเรา เพราะเรา

คำตอบของชีวิตยังยืนตรงแน่นหนาอีกครั้ง และอีกครั้ง...

ผมตอบได้อีกแล้ว... แต่ขาดด้วนวิธีการ ปลดเปลื้องพันธนาการอารมณ์

ถึงมีวิธีการ... แต่เว้าแหว่งรยางค์ปฏิบัติเกิดผล

ถึงมีรยางค์ปฏิบัติ... แต่ขาดแรงพลิ้วโปรย เช่นท่านอาฑิตย์ที่มิเคยแหนงหน่ายการให้แสงสว่างปราศจากมายา

เมื่อมาคำนวณ คูณ ลบ หาร กับจิตตน จึงเห็นได้ว่า ผม(เรา นาย แก ในความหมายบัญญัติ) เผชิญแรงปะทะจากโลกอีกครา แต่มีปัญหา แน่นอนซิ นายกำลังเผชิญปัญหา รู้ถึงตัวปัญหา เห็นแจ้งคำตอบ แต่ไร้แรงปฏิบัติ....... ทุเรศมนุษย์-ถุย!!!

และต้องขอบคุณหนึ่งในอาวุธปลดเปลื้องพันธนาการเช่นว่านี้อีกครั้งหนึ่ง... นั่งคือสิ่งที่ผมได้เขียนระบาย คุณค่าที่ผมเสพสมจากมันบ่อยครั้ง คือทำให้ข้างในสดใส ตะเกียงจุดติดอีกครั้ง นานอีกแต่ไหนหรือที่ต้องมาจุดอีกครั้ง,ไม่แน่ใจ

โลกียะสัมบูรณ์ของผมตอนนี้คือทั้ง สอบนักบริหารการเปลี่ยนแปลงของข้าราชการ(เพราะความฝันใฝ่ของมารดา), เตรียมการสอนภาษาอังกฤษเด็กเป็นร้อย(ทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวแทบไม่รอด),สอบทุนก.พ.(ซึ่งยากกว่าพ.ก.หลายเท่า), เตรียมสัมภาษณ์งานลอว์เฟิร์ม(ด้วยเหตุผลทางรายได้อย่างเดียว-น่าเศร้า)

ผมเป็นคนที่ทำให้ความมืดสยายปีกมันอีกครั้งหนึ่งเอง และผมกำลังเตรียมผลของความมืดหนาหนักที่ท่วมทับจิตใจอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ความเหือดแห้งยาวนานของบลอกจึงเกิดขึ้น ทั้งๆที่ที่แห่งนี้ เป็นเหมือนบ่อน้ำแห่งความคิดสร้างสรรค์มากมาย-ที่ๆทำให้ผมได้ทำอะไรที่รู้สึกว่า ผมดื่มด่ำกับมัน ไม่ต่างอะไรกับการบรรเลงเเพลงแฮปปี้ เบิร์ธเดย์ ให้กับนักดนตรีวงsymphony orchestraทั้งหลายฟัง-แต่อย่างน้อย ผมก็ได้เล่นเพลงที่อยากเล่น หรือสามารถเล่นได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ในขีดจำกัดความสามารถของมนุษย์แขนงนักดนตรีกระจอกอย่างผม

ทำให้ผมคิดถึงคำใครและใครที่มีพระคุณกับผมที่ว่า "มือปืนเอ๋ย แค่เล็งสักเป้า อย่าส่าย อย่ายิงกราด" จริงครับ และผมก็พบเป้าหมายหรือตำตอบดำมืดของชีวิตผมมาแสนนานนั้นแล้ว แต่บางทีชีวิตของผม ไม่เปิดโอกาสให้ผมทำตามใจอยากมากมายนัก ด้วยข้อจำกัดหลายประการหนึ่งในนั้นคือความกล้าของตัวผมเองด้วย พบเลยซ่อนมันไว้ในหลุมลึกดำดิ่งของความคิด และดุ่มเดินไปเงียบๆกับชีวิตในการร้องเพลงโดยสุ้มเสียงของผู้อื่น-เพราะบางครั้งสิ่งนี้อาจเป็นความจริงกว่าตัวผมเองอีกเสียด้วยซ้ำ เพราะตัวตนมนุษย์ เป็นเพียงผลผลิตของวัฒนธรรมซับซ้อนแยบคายแค่นั้น ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น

และต้องขอบคุณบลอกอีกครั้ง ผมเพียงกำลังตะโกนกู่ร้องเป็นภาษาอังกฤษแขนงอเมริกันว่า "Who move my cheese?" ทั้งๆที่มันไม่มีอะไรมากมายแค่ "Just go and find another" ที่ทำให้ผมได้มีโอกาสบรรเลงบทเพลงฟุ้งเฟ้อเพ้อฝันของผมอีกครั้ง อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีอยู่จริง ในโลกที่สุ้มเสียงของคนอื่นแผดดังเสียเหลือเกินและผมก็เป็นคนที่ร้องมันเอง...ในสุ้มเสียงของผู้อื่น

ขอกลับสู่โลกครับและยินดีราตรีราตรีที่มาเยือน

เพราะผมจุดตะเกียงเรียบร้อยแล้ว... ถ้ามันดับก็จุดใหม่

แด่ชาวบลอกเกอร์ทุกคนที่มาฟังคำบ่นเพ้อไร้จุดหมายของผม และแด่เธอผู้เป็นดาวฤกษ์แห่งชีวิตของผม

จากมนุษย์แขนงนักดนตรีกระจอก

ในมืด มีสว่าง ในสว่าง มีมืด

2006-03-17T19:10:00.000+07:00

ภาค : 17.59

แสงอัสดงปลั่งเปล่งระยับยิบ

วายุทิพย์หมุนสะท้านสะเทือนไหว

เหล่ามวลชนนราเจ้าอธิปไตย

ต่างร่วมจิตสว่างไสวกว่าอาฑิตย์

ภาค : สามัญสามานย์ชน

กูเห็นความมืดกำลังครอบ

กูเห็นความชอบกำลังปิด

กูเห็นธรรมกำลังเป็นพิษ

กูเห็นผีร้ายหมายชีวิตตัวกู

มึงใช่มั้ยไอ้จัญไรคนทำ

มึงคือกรรมทำบ้านเมืองอดสู

มึงชาติชั่วมาเอาเปรียบพี่น้องกู

มึงต้องตายให้กูดูเห็นกับตา

ภาค : สว่างนีออน

ประชาชนของข้าที่รักยิ่ง

มันไม่จริงข้าพเจ้าถูกกล่าวหา

ข้าพเจ้าเล่นตามกติกา

ยังโดนตามหาเรื่อง อันธพาล

ข้าเกิดมาเพียงต้องการทำเพื่อชาติ

เงินซักบาทข้าไม่หวังโปรดสงสาร

มีแต่พวกเสียประโยชน์อันธพาล

ที่ต้องการขืนข่มข้าให้ออกไป

ภาค : มนุษย์ไร้มนุษย์

ในมืดแลเห็นความสว่าง

ที่พร่าวพร่างพริ้มเพริศสดสวย

ในสว่างมีมืดงงงวย

ที่อำนวยความลึกลับซ่อนเร้น

การมองเห็นยากจะใช้ตา

สดับรู้มายาแห่งแสง

เพราะจำกัดร่างกายยากพลิกแพลง

ที่จะตัดผ่านกำแพงกั้นขวาง

มีพลังแห่งจิตในลึก

ที่จะเห็นคิดนึกสิ่งประจักษ์

ไร้มายาไร้ภาพอัตลักษณ์

ที่นั่นคือที่พำนักแห่งเซ็น

(เซ็นในที่นี้หมายถึง ซาโตริ หรือหมายถึงพุทธธรรม ครับ มิได้หมายเป็นอื่นที่เป็นดั่งหนังสือชี้ชวนเข้ารีต 555!)

เมื่อเวลาที่ผ่านเริ่มร้อนเร่าแผดเผา

2006-03-10T10:34:00.000+07:00

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม เมืองฟ้าอมรบางกอก(bangkok)ที่ไม่ใช่แบง!!ค็อค!!(bang!!! cock!!!) มีการวางและปาระเบิดสองจุด

จุดหนึ่งคือ บ้านสี่เสาร์เทเวศร์ ที่พำนักของพลเอก เปรม ติณสูลานนท์

จุดหนึ่งคือ ที่พักของ ดร.ชัยอนันต์ สมุทรวานิช

ที่หนึ่งเป็นที่พัก ของ ประธานองคมนตรี บุรุษผู้ใกล้ชิดของพระเจ้าอยู่หัว เป็นที่ปรึกษาสูงสุดในกิจการบ้านเมืองของพระมหากษัตริย์ เป็นผู้อาวุโสของบ้านเมืองผู้มีความเป็นกลางทางการเมืองสูงสุด ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ดำรงความเป็นผู้ใหญ่ในบ้านเมืองจนไปที่เคารพไปทุกแวดวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแวดวงทหาร และปาฐกถาบ่อยครั้งในประเด็น จุดยื่นทางจริยธรรมของผูนำองค์กร หรือผู้นำในการบริหารงานทุกประเภท

ที่หนึ่งเป็นที่พักของ ผู้บังคับการโรงเรียนวชิราวุทธวิทยาลัย โรงเรียนที่พระเจ้าอยู่หัว ทรงใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ก่อตั้งและเป็นเขตพระราชฐาน มีการเสด็จผ่านอยู่บ่อยครั้ง และผู้บังคับการของโรงเรียนแห่งนี้มีบทบาทในการวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลอย่างตรงไปตรงมา แสดงชัดเจนอย่างยิ่งในกรณีของการลาออกจากประธานบอร์ด กฟผ. และเป็นผู้ร่างฎีกาถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ขอพระราชทานรัฐบาลชั่วคราว

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเกี่ยวพันกับการเมืองที่ร้อนระอุ ทะลักล้นปรอท

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเกี่ยวพันกับสถาบันพระมหากษัตริย์

แสดงถึงความขัดแย้งทางการเมืองที่เลื่อนไหลไปสู่อีกระดับ เป็นระดับที่ตรงข้ามกับจุดยืนของกลุ่มผู้เรียกร้องให้นายกทักษิณลาออก ที่ใช้อหิงสา ที่ใช้สันติวิธี
เป็นระดับที่น่ากังวลเป็นอย่างยิ่ง

จากคำกล่าวของพล.ต.เอก โกวิทย์ วัฒนะ ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวเนชั่น กล่าวว่าเป็นการใช้ระเบิดในรูปแบบเดียวกับที่ปาสำนักพิมพ์ผู้จัดการ ที่ห้างโตคิว ที่สำนักสันติอโศก

เป็นการวางระเบิดหลังจากที่มีการเรียกร้องให้นายกทักษิณลาออกครั้งแรกในวันที่ 4 ก.พ.

สังคมพุ่งเป้าความสงสัยไปยัง กลุ่มผู้อยู่เบื้องหลังการชุมนุม ที่อาจมีผีเปรตในคราบนักบุญ

และแน่นอนว่าสังคมพุ่งเป้าข้อสงสัยไปยังฟากรัฐบาล ที่อาจมีผีเปรตในคราบนักบุญ

หรือมีการคาดเดาว่าจะเป็นมือที่สามสี่ห้า สุดแท้แต่

ประเด็นมิได้อยู่ที่ว่าใครเป็นคนทำ น้อยไป...

ประเด็นอยู่ที่ว่าการดำเนินการทางการเมือง การช่วงชิงอำนาจทางการเมือง การเปลี่ยนผ่านทางการเมืองของประเทศไทย มักจะกอดชิดมากับความรุนแรง

หรือสันติวิธีอหิงสธรรมจะเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ?

เพราะฉะนั้นนัยประหวัดที่กล่าวมามิได้กล่าวให้กลัว มิได้กล่าวว่าเลิกเสียเถอะ การต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ โดยอหิงสธรรม โดยสันติวิธี

เพราะการเปลี่ยนผ่านการเมืองอยู่ในมือท่าน ประชาชนทุกคน การมองว่าใครเป็นคนทำ หากเป็นฝ่ายแกนนำของการชุมนุม ก็มิได้หมายความว่า ประเด็นที่ท่านทั้งหลายมาชุมนุมมันถูกลดทอนลง

เพราะจุดร่วมในการชุมนุม มิได้อยู่ที่ตัวแกนนำที่อาจมีผีเปรตอาศัยแคลบแฝงอยู่

แต่จุดร่วมอยู่ที่เจ้าของอำนาจอธิปไตยที่แท้จริงกำลังแสดงออกโดยอหิงสธรรม และสันติวิธี ถึงเจตนาในความต้องการระบอบการปกครองบ้านเมืองในระบอบประชาธิปไตยภายใต้พระมหากษัตริย์เป็นประมุข ไปสู่อีกระดับ

ระดับที่ประชาชนมีส่วนรวมกับการเมืองมากขึ้น

ระดับที่การฉ้อฉลในแวดวงการเมือง หรือแวดวงราชการ ได้รับการปรับปรุง

ระดับที่ต้นทุนในการใช้ชีวิตของพวกเรา พี่น้องเรา ลูกหลานของเรา มีต้นทุนที่ถูกลง มิใช่ไปเสียเปล่ากับการคอร์รัปชั่น

เพราะหากเราไม่ทำ แล้วการเปลี่ยนแปลงมันจะอีกสักกี่ชาติ

การเปลี่ยนแปลงตอนนั้น เราอาจจะเหลือแต่กระดูก ประเทศอาจจะตกเป็นทาสทุนนิยมโดยสมบูรณ์ เพราะนักการเมืองคงฉ้แฉลอาจหนักข้อขึ้นทุกวัน ทุนต่างชาติอาจบีบโดยความสามารถในการแข่งขันที่เหนือกว่าลิบโลก ให้เราเป็นแต่แรงงานไร้ฝีมือ

มีอีกหลายสิ่งที่จะต้องคิดต่อ หลังจากการแสดงถึงอารยะขัดขืนครั้งนี้

ก็คิดต่อกันไป อย่างเข้มข้น อย่างหลากหลาย และอย่างเปิดกว้าง

สู้ต่อไปเถอะประชาชนที่รัก ผมจะเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับพวกคุณ

ในนามของ เด็กน้อยคนหนึ่ง

มีดและด้าม?

2006-03-09T10:53:00.000+07:00

“คัมถีร์ไร้อักษร
ช่างบริสุทธิ์ และสดชื่น
ดอกไม้ที่ประดับด้วยหยาดน้ำค้าง
ช่างไพเราะเสนาะใส
บทเพลงของหมู่วิหค
เมฆขาวสงบ ธารน้ำส่องประกายสีคราม
ใครเลยที่อาจขีดเขียน
ด้วยถ้อยคำที่แท้ อันปราศจากอักษร
ขุนเขาสูงตระหง่าน แมกไม้เขียวขจี
หุบเหวล้ำลึก ธารน้ำสะอาดใส
สายลมบางเบา ดวงจันทร์สวยล้ำ
อย่างสงบงัน ข้าพเจ้าอ่าน
ถ้อยคำที่แท้ซึ่งไร้อักษร”
ดอกไม้ไม่จำนรรจ์,เซนไค ชิบายามะ

หลายชั่วนาฬิกาหมุนแล้วที่ผมครุ่นคิด จับการเคลื่อนไหวของสติ และพยายามนั่งคุยกับตัวอักษรชุดข้างบนนี้

บุหรี่ต้องพลีชีพไปหลายซอง... เพื่อควันเผาไหม้ความโง่เง่า และควันพริ้วเอื่อย ยังม้วนตัวไปมาต่อไป

กี่มวนแล้วนะ?

กาแฟ ที่มิใช่อาราบิก้า... เทราดไปหลายถ้วยละลายไปกับทะเลแห่งความไม่รู้ และมันยังรินราดในขนานจิบหรือsipต่อไป

กี่แก้วแล้วนะ?

แต่ผมยังไม่เข้าใจ หากเป็นเม็ดฟักทองก็ยังขบไม่แตกถึงแก่นแท้เนื้อใน วิถีคิดและชุดความคิดแบบเปลือก เบื๊อกๆ ยังมีอยู่เต็มกบาลใสแหน่ว(ข้างในของผม)

จะทำเช่นไรหล่ะที่จะล่าแก่นซึ่งซึ่งน่าขบเคี้ยวนั้น

มีใครและใครและใคร บอกว่า "แก่นจริงแท้หามีแก่นไม่...จึงมีแก่น"

ผม-ผู้ซึ่งคือผมหรือเปล่าก็ไม่รู้จึงมีผม ก็คิดว่า เฮ้ยนีมันอะไรกันวะมันคือการเล่นลิ้นเชิงตรรกะหรือ แล้วถ้า "การฆ่าจริงแท้ หามีการฆ่าไม่... จึงมีการฆ่า" เช่นนี้ก็จะมีการคร่าชีวิตพลีชีพไปเพื่อรู้แก่นแท้ของอนัตตาหรือ หรือว่าชีวิตที่แท้ต้องมีการเข่นฆ่า หากเป็นเช่นนั้นการฆ่าผู้อื่นย่อมชอบธรรมหรือ "รัฐธรรมนูญจริงแท้หามีรัฐธรรมนูญไม่... จึงมีรัฐธรรมนูญ" คืออะไรหล่ะ แล้วรัฐธรรมนูญนี่มันฉบับไหนหล่ะ แล้วข้างในมันบัญญัติไว้ว่าอย่างไร แล้วการได้มาของมันเอามาจากไหน ใครเป็นคนร่าง เนื้อความยอมรับได้มั้ย

ผมยังครุ่นคิด... และอีกไม่นานคงแปรกลายเป็นความคลุ้มคลั่ง ขอบสุดของสติ การข้ามไปสู่ดินแดนที่ไม่มีใครตามตัวผมได้คงเป็นเรื่องที่มิใช่เพ้อฝันอีกแล้ว

เหงื่อกาฬไหลย้อย ท่วมหน้าผม ลงไปสู่ปาก ทำให้ผมรับรู้รสชาติของความพ่ายแพ้ ของความโง่ ของความไม่รู้ เส้นเลือดผมปูดโปนเห็นได้ชัด ตอกย้ำว่า ผมนี่มันเป็นคนใช้ไม่ได้เสียจริง คิดจนร่างกายขมึงเกร็ง ไปทุกภาคส่วนแล้ว ยังหาแก่นไม่เจอเสียที

ห้องผมยังมืดสลัวอยู่ เพราะผมยังไม่มีวันเปิดให้มันสว่างได้หรอก หากจิตใจผมยังมืดมิด มืดบอดอยู่เช่นนี้ จะมีประโยชน์อะไรที่จะอาศัยแสงสว่างจอมปลอมมาหลอกลวงผมอีก ผมไม่ใช่เด็กอมมืออ่อนแอ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ เคยบอกผมแล้วว่า เรามีแสงสว่างในตัวเอง ถึงเราจะไม่ใช่หิ่งห้อยก็เถอะ ผมเชื่อเขาและผมจะต้องทำให้ได้

แล้ววรพจน์มันเก่งกาจมาจากไหนมันถึงบอกว่าเรามีแสงสว่างในตัวเอง จริงแล้วเราอาจจะเป็นความมืดนิรันดร์ที่หายใจได้ก็เป็นได้ เป็นความหมายในขนาดมหึมา ที่ค่อยบีบตัวเราเองอย่างอำมหิต จนสูญสลายไป ก็เป็นได้ มูราคามิกล่าวไว้

....................................................................................................

“ในอดีต มีอาจารย์เซนรูปหนึ่ง ชื่อเซคิโตะ สมัยท่านยังเป็นพระฝึกหัดอยู่ วันหนึ่งท่านออกไปทำงานในภูเขาร่วมกับพระอื่นๆ ทั้งหมดผ่านไปในช่องเขาแคบๆ ที่ระเกะระกะอยู่ด้วยเครือไม้และเถาวัลย์จนแทบจะเดินทางต่อไม่ได้ พระที่นำขบวนจึงหันกลับมาหาเซคิโตะแล้วกล่าวว่า “เถาวัลย์รกตนแทบไม่อาจเดินต่อไปได้ ท่านจะให้ข้าพเจ้ายืมมีดเล่มใหญ่ที่ท่านนำติดตัวมาได้หรือไม่” เซคิโตะก็ปลดมีดเล่มใหญ่ออกมา และยื่นพุ่งออกไปเบื้องหน้าโดยมีปลายแหลมจดจ้องไปที่พระผู้นั้น พระก็สะดุ้งตกใจหดมือกลับร้องว่า “อย่าเล่นบ้าๆส่งทางด้ามมาเร็ว” แต่คำตอบของเซคิโตะแหลมคมเสียยิ่งกว่าปลายมีดอีก ท่านตอบว่า “ด้ามมีดมีประโยชน์อะไรกัน” พระก็ได้แต่นิ่งอึ้ง โดยไม่อาจพูดจาโต้ตอบได้แม้แต่คำเดียว”
ดอกไม้ไม่จำนรรจ์,เซนไค ชิบายามะ

...........................................................................

นาฬิกาผ่านเดินทางในโลกแห่งความนาน แต่ผมมิได้ตามมันไป

อืม...

สวัสดีครับ(อย่างมีสต)ิ

คำถาม (เยาว์)

2006-02-24T10:53:00.000+07:00

ผมละเจ็บแค้นจริงๆให้ตายซิ งานที่ผมเขียนไว้เมื่อวาน พิมพ์โดยความสงบสุขใจเป็นอย่างยิ่ง พอกลับมาดูวันนี้มันหายไป! คงเป็นกรณีคล้ายกับกรณีที่พี่ เอต้า เดอ ดรัว เคยบ่นเอาไว้ในบลอกของพี่เขา
เสียดายอย่างยากที่จะอธิบายเป็นภาษา (อาจจำต้องใช่การโห่ร้อง โอดครวญราวกับนักศึกษาหนุ่มผู้ขาดรักที่เปลี่ยวเหงาอยู่ในคืนเดือนมืด-ชักจะนำความเสียใจครั้งน
ี้ไปไกลมากไปหน่อยแล้วแฮ่ะ )

แต่สิ่งนี้ที่ได้มาคิดและเรียนรู้ คือ หากเป็นงานลักษณะประพันธ์(ในความหมายของผมคือ
คิดครุ่น ณ จุดนั้นของอารมณ์ความคิดซึ่งจะกลั่นตัวเป็นข้อความชุดหนึ่งหรือความคิดชุดหนึ่ง ไม่ว่ามันจะมีคุณค่าหรือไม่ก็ตามสำหรับทั้งตัวเราและคนอื่น

มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันเดินทางผ่านเรามา... แล้วมันก็ผ่านไป...

หน้าที่ของเราจึงต้องจับคว ้าให้มั่นซึ่งการประพันธ์นั้นเพราะหาไม่แล้วการที่จะให้กลับมาเขียน
แบบเดิมกรอบเดิมเป็นไปได้ยากยิ่ง อารมณ์เดิม ความอิ่มในตัวเราจนมันล้นออกมาเป็นตัวหนังสือแบบเดิม มันคงจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปมากทีเดียว(เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเห็นว่าการเขียนของผมคือความสมัครเล่นสัมบูรณ
์มิได้มีความเป็นอาชีพเลยแม้แต่นิดเดียว)ทำให้ความอยากเขียนในงานเดิมโดยการเขียนครั้งใหม่มันเลย
พาลหายไปเสียดื้อๆ

ผมจึงตั้งคำถามกับตัวเองว่าหากเป็นในรูปแบบของความเชื่อหรือทรรศนะเชิงคุณค่าทั้งหลาย
ของเรา(อาจจะกระแดะเป็นคำว่า วาทกรรมที่เราสร้างขึ้น) ที่เรามีอยู่ในตัวเอง ณ ช่่่วงเวลาหนึ่งซึ่งทำให้เรา
คิดว่ามันเป็นสิ่งที่มีค่าที่จะทำมันไปอย่างไม่ย่อท้อหรือพอที่เราจะถ่ายทอดหรือแบ่งปันให้คนอื่น

จริงๆแล้วมันจะดำรงอยู่กับเราไปตลอดหรือ? หากไม่ตลอดแล้วมันจะนานเพียงใดหรือ?

อย่างเช่นในกรณีของคำแถลงการณ์ขององค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(อมธ.)
ทั้งสามฉบับที่ออกมาโดยมีใจความเนื้อหาเทิดทูนจริยธรรมคุณงามความดีของนักการเมืองหรือ
ผู้นำประเทศในอุดมคติ (ที่ตัวผู้ออกแถลงการณ์จะเคยทำหรือไม่ก็ตามหรืออาจจะยังไม่เคยทำ แต่“เชื่อ”
ว่าตนจะกระทำในอนาคต)และบริภาษก่นด่าผู้นำปัจจุบันแต่ในชีวิตความเป็นจริงหากตนอยู่ตำแหน่งผู้นำ
จริงๆ มันมิได้มีหลักประกันใดๆเลย ที่จะเชื่อว่าตัวผู้แถลงหรือผู้มีส่วนร่วมในคำแถลงทุกผู้ทุกคน หรือผู้เชื่อในคำแถลงแล้วลุกขึ้นมาลงชื่อถอดถอนหรือร่วมชุมนุมโดยหัวใจพองโตของวิญญาณนักปฏิวัต
ิในอดีต(ซึ่งปัจจุบันก็นั่งยิ้มหวีผมเป๋อยู่ในทำเนียบทรราชย์ที่ถูกกล่าวหานั่นแหล่ะ) จะะทำได้จริงดังที่กล่าวไว้ซะดิบดี

รวมถึงประเด็นเรื่องปัญหาวงในที่เกิดขึ้นทำให้ผมมีความเชื่อเสียด้วยซ้ำว่าอาจเป็นแต่เพียง
คำแถลงการณ์กลวงของนักศึกษาชนชั้นกลางสมบูรณ์แบบที่เสพย์เมถุนอยู่ในยุคสมัยแห่ง วัฒนธรรม me me me-ปัจเจกชนวิลัย วี้ดวิ้ว-ภาษาง่ายๆคืออยากดังนั่นแหล่ะแต่ผมก็ตั้งข้อสงสัย แต่ไม่ขัดขา
เพราะคุณูปการของพวกเขาเหล่านั้นอยู่ที่ตัวคำแถลงและการกระทำ หากทำตัวแย่ๆบริหารงานแย่ๆ เดี๋ยวกลไกแห่งอำนาจจะจัดการเขาเอง

ขนาดผมยังกลัวตัวเองอยู่เลย ว่าปัจจุบันตัวเองงีี่่เง่า ไม่ได้เรื่องอยู่ขนาดนี้ อนาคตต่อไปจะเป็นยังไงหว่า

สวัสดีครับ (คราวนี้ค่อนข้างไร้สติ)

สำหรับทุกคน และสำหรับคนคนหนึ่ง

2006-02-15T12:48:00.000+07:00

พิรมณ์รื่นชื่นสุขเมื่อปองรัก
เศ้าโศรกโสกาหนักเมื่อห่างหาย
ท้ายสุดแล้ววันคืนเคลื่อนเลื่อนคล้อยคลาย
สุดท้ายจึงเห็นเลื่อมลายวันเวลา

14 กุมภาพันธ์ วาเลนไทน์
มิได้หมายป้องปักหรือรักษา
ให้วันวานคงอยู่หรือย้อนมา
เพื่อดำรงคุณค่า"ปัจจุบัน"

14 กุมภาวันแห่งรัก
เป็นหมุดหลักยำแน่นของความฝัน
ของผู้คนที่ศรัทธาในทุกวัน
ว่าความรักในฝันยังหายใจ

14 กุมภา คงอยู่เถิด
เพื่อผู้คนที่ชูเชิดได้สดใส
เพื่อคำสั้นๆที่เรียก"ใจ"
ได้เดินทางก้าวไปโดยแย้มพราย

14 กุมภา ในความจริง
สถิตย์นิ่งอยู่ในลึกของความหมาย
ดำรงอยู่ในทุกหยาดลมหายใจ
จับมือก้าวเดินไปกับพวกเรา

14 กุมภา สำหรับคุณ
ขอให้จิตรับไออุ่นและไร้หนาว
ขอให้สดับสำเนียงเพราะแห่งเดือนดาว
ขอให้ยิ้มละมุนพราววาเลนไทน์

happy happy ครับ โดยเฉพาะคุณนะครับ!!!

ข้าวสาร เส้นทาง ชีวิต : ความรู้สึกแด่ถนนเส้นหนึ่ง

2006-01-31T13:08:00.000+07:00

วรพจน์ พันธ์พงศ์ เคยกล่าวไว้ใน หนังสือ "เรามีแสงสว่างในตัวเอง" ว่า ถนนข้าวสารเป็นถนนเส้นที่สั้นที่สุด แต่มีความฝันทอดยาวแสนไกล

นักเดินทางต่างนาม ต่างที่ ต่างเนื้อถิ่นกำเนิด มาร่วมกันระบายความฝันสีสวยที่ถนนเส้นสั้นๆแห่งนี้

ผมก็ไม่ต่างกัน...ผมมาระบายถนนสายนี้อยู่บ่อยครั้ง ด้วยอารมณที่หลากหลายเมื่อมาถึง แต่ส่วนใหญ่จะกลับไปด้วยอารมณ์ที่เหมือนกันทุกครั้ง คือ เมา

คำถามที่ว่า บ่อยครั้งแค่ไหนที่ผมได้มาเยือนที่นี่ มันคงนับไม่ถ้วน (ไม่ใช่แม่นายชวนนะครับ)-บ่อยครั้งที่ตัวเลขถูกนำมาใช้เพื่อวัดคุณภาพ และบ่อยครั้งที่ผมเห็น
ว่าตัวเลขไม่ใช่ดัชนีชี้ชัดหรือวัดคุณค่าได้ เช่นมีผู้หญิงมากี่คนแล้ว ไม่มีทางชี้ได้ว่าคุณดูแลผู้หญิงได้ดีแค่ไหน เป็นต้น

บางทีหรือหลายครั้งคุณภาพที่มากขึ้น...ไม่ได้เดินจับมือมากับปริมาณที่มากขึ้น

................................................................................................

แล้วคุณภาพอะไรหรือที่ผมได้มาจากข้าวสาร?

สก็อตช์ วิสกี้-นักเป่าปี่หนึ่งร้อยท่าน(100 pipers),โค้งอีกหน่อยซิจ้ะ(Ben(d)more),ตราแดงหรือดำ(All Labels)ที่ไม่มีวันเขียวหรือฟ้า
(เพราะแพง),คุณแจ็ค(Jack)ผู้ฆ่าตับ ? รัม-โสมสะท้อนแสง? วอด(วาย)ก้า? เบอร์(นี้ขอ)เบิ้น? บาร์คาดี้?

เหล้า-เครื่องมือ โซดา-เครื่องมือ แก้ว-เครื่องมือ ดนตรี-เครื่องมือ ร้าน-เครื่องมือ

ทุกอย่างเป็นเครื่องมือเพื่อนำไปสู่...

มิตรภาพ, ความรัก, ความเข้าใจ
..................................................................................

ผมได้มีโอกาส"รู้จัก"คนมากหน้าหลายตา ได้ "เรียนรู้"คนที่รู้จักมากขึ้นที่นี่ ได้"เพื่อน"ผ่านบทสนทนาที่หลากหลายหรือจากความมันระดับวิปลาสที่นี่
ข้าวสารให้ผมมากเหลือเกิน จนรู้สึกว่าเป้าหมายของผมก็คือ "การเรียนรู้อยู่ในทุกลมหายใจ"เป้าหมายของผมมิได้อยู่สูงถึงยอดเขาหิมาลัย หรืออยู่ไกลถึง
ทำเนียบ เป้าหมายผมอยู่ในทุก"ฝ่าตีน"ที่เหยียบอยู่ที่นี่แหล่ะ

คือความสัมพันธ์ที่มีคุณค่า ที่เป็นกลิ่นหอมจรุงชีวิต เป็นโอสถทิพย์แห่งความป่วยไข้ เป็นภักษาหารแห่งจิตใจ ให้กับมนุษย์ตัวเล็กๆแห่งจักรวาล

....................................................................................

ถนนเส้นอื่นเทียบไม่ค่อยได้กับถนนข้าวสาร เพราะที่อื่นแฝงด้วยความเปลือกป้าย(สำนวนพี่โต) มากเหลือเกิน ที่นี่มีแต่ผู้มีหัวใจเปิดกว้างเข้าหากัน โดยมิได้ผ่าน
เครื่องแต่งกาย รถที่มีขับ หรือราคาค่าสังสรรค์ที่ต้องใช้จ่าย... มันอยู่เหนือกว่านั้น

สิ่งเหล่านี้ทำให้เราได้รู้จักกับผู้คน ถึงแม้มิได้มีความฝัน,คุณค่า,จริต,ความเชื่อ ทั้งหลายเหมือนกันกับเราทั้งหมดแต่ก็ทำให้เรารู้สึกว่าเขาสามารถเดินร่วมทางไปกับ
เราได้อย่างเพลิดเพลินหฤหรรษ์ แม้ไม่ได้เดินในวิถีจัญวิไร(path)เส้นเดียวกันกับเรา แต่เส้นทางของเขาก็มิได้อยู่ไกลจากเรามากมาย ระยะระหว่างเส้นทางที่
ห่างกันนั้นมีเพื่อทำให้เราเดินได้สะดวก ไม่บีบรัด อึดอัด ขัดขวางซึ่งกันและกัน และเป็นระยะห่างที่เพียงพอที่จะให้เรายื่นมือมา "จับ" เขาได้เพื่อร่วมยินดี และ

"พยุง" เขาไว้เมื่ออ่อนล้าในทางกลับกันเขาก็พร้อมทำเช่นนั้นกับเรา

คงเป็นการเดินทางที่สนุกมิใช่น้อย

รู้สีกได้แล้ว "อบอุ่น" รู้สึกได้แล้ว "มีแรง"

และ "ลม" จะคอยพัดพาและเกื้อหนุนให้เราเสมอ

..........................................................

แต่เป็นเรื่องน่าแปลกที่ถนนข้าวสารซึ่งไม่ได้มีความแตกต่างใดๆในเชิงโครงสร้างหากเทียบกับถนนเส้นอื่น-ถนนเป็นแต่เพียง"เส้นทาง"ของมนุษย์เพื่อ"เดินทาง"
แต่ถนนข้าวสารมีเนื้อหา"ระหว่างทางมากมายเหลือเกิน"

หากในทรรศนะส่วนตัว สำหรับผมถนนข้าวสารมีปัจจัยที่มองไม่เห็น-คำที่ผมใช้บ่อยเพื่อแสดงถึงภาวะที่ใจเท่านั้นที่รูสึก ทำให้ภาษาซึ่งเป็นสิ่งที่มิไว้เพื่อกำกับ,ตรวจสอบ,ศึกษาทาง"วัตถุ"(material approach) แต่กับ"ใจ"ภาษาก็มึน งง และแปลกสภาวะกับเรื่องแบบนี้เสมอ

"ระหว่างทาง"ในการเดินผ่านข้าวสาร เราจะเจอชาวต่างชาติ แทบทุกทวีป ทุกศาสนา ทุกเผ่าพันธุ์ มาร่วมขับลำนำแห่งชีวิต ที่มิได้ยึดติดกับสิ่งสมมติที่เรียกว่า"รัฐชาติ" ต่างคน ต่างพูดจาแลกเปลี่ยน สังสรรค์ ดื่มดำ ร้องรำทำเพลงกันมากมาย ภาพที่การเมืองโลกหรือระบบโลกเรียกร้องใฝ่หามาตลอดประวัติศาสตร์เปื้อนเลือดของมนุษยชาติ มีให้เห็นง่ายๆที่นี่ ทั้งชาว"อิหร่าน"เตะตะกร้อกับ"อเมริกัน"โดยมีชาว"ไทย" คอยแซวเป็นที่สนุกสนานเฮฮา

ภาพเหล่านี้ ต่อให้สร้างสนธิสัญญากันกี่ฉบับ ลงนามเอฟทีเอกับหลายที่ ก็ไม่มีทางเทียบเท่าภาพแบบนี้หรอก

ผมในหลายครั้งมาดื่มเฮอากับเพื่อนฝูงก็มีโอกาสได้รู้จักเพื่อนชาวต่างชาติอยู่บ้างเป็นบางโอกาส และมีความยินดียิ่งกว่าผมขายหุ้นให้เตมาเสกได้เสียอีก ที่ได้เห็นภาพเหล่านี้

.......................................................................

หลายคนมีบทเพลงที่ตนหลงรัก หลายครั้งต้องรำไห้ทุกครั้งกับบทเพลงที่เป็นอนุสาวรีย์แห่งความเจ็บปวดของชีวิตตน หลายแขนงของดนตรีที่คว้าจับรสสุนทรียะของตนเสียอยู่หมัด

หลากหลาย แตกต่าง... แต่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

มีมีนิราศหลายนิราศกำลังถูกเขียน มีประสบการณ์มากมายกำลังถูกสร้าง มีความสัมพันธ์ที่กำลัง"ก่อเกิด",หรือ "ก่อตัว",หรือ "พัฒนา"มีบทเพลงหลายบทเพลงที่บรรเลงอยู่ ในคืนนี้

น่าแปลก... ในใจผมมีเสียงบทเพลง "Imagine"ของ จอห์น เลนนอน บรรเลงอยู่ทุกครั้งที่ผมเดินทางมาที่ถนนสายนี้ ถนนสายที่สั้นที่สุด ที่มีความฝันทอดยาวที่สุดในโลก

รู้สึกได้แล้ว "อบอุ่น" รู้สึกได้แล้ว "มีแรง"

สวัสดีครับ(อย่างมีสติ)

ธรรมชาติของมนุษย์คือความรัก

2006-01-27T18:46:00.000+07:00

ธรรมชาติของมนุษย์คือความรัก
เราถูกห้อมล้อมเอาไว้
เห็นชัดก็เมื่อเรามีความรัก, นั่นเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด
เมื่อเรามีความสุข ไม่ว่ายิ้ม หัวเราะ, นั่นคือปฏิกิริยาที่จิตใจภายในส่งผ่านความรักไปห่อหุ้มการกระทำของร่างกาย
แม้ในยามเสียใจ หากมีหยดน้ำตา ธรรมชาติของร่างกายยังเอาความรักที่ผลิออกมา ถึงแม้ความคิด ณ ตอนนั้นมันจะไม่ต้องการมอบความรักให้กับใครซักกระผีกริ้น
ทำไมหยดน้ำตาจึงมีความรัก เพราะแม้สมองจะไม่ต้องการให้ความรัก และในอารมณ์ของตัวเราเองเมื่อมีหยดน้ำตา บ่อยครั้งที่เราเรียกมันว่า...ความเสียใจ
แต่ผมขอเรียกว่า ร่างกายให้ความรักเราอย่างไม่รู้ตัว
เพราะในขณะที่เราร้องไห้ หยดน้ำตาก็ได้นำพาความอบอุ่นแสนบริสุทธิ์ที่กลั่นตัวจากจิตใจอันปวดร้าว ไปให้ความชุ่มชื้นไม่ว่าในที่ใดที่มันได้เดินทางไป
รสสัมผัสในความเจ็บปวดกลับสร้างความสดชื่นให้กับเส้นทาง
รักอยู่ในทุกสิ่งและทุกสิ่งอยู่ในรัก

.....................................................................................................

จากประสบการณ์จริงและแรงบันดาลใจจากบลอกของพี่มิ้มครับ

เรารู้สึกเช่นนี้กันบ้างหรือเปล่า

2006-01-23T16:42:00.000+07:00

“ เมื่อฉันเรียนอยู่ปีหนึ่ง
ปัญญาเผอิญพลัดตกลงไปในหลุม
ซึ่งเขาขุดดักเอาไว้
พอปีสอง
หลุมยิ่งลึกขึ้น ปัญญาถูกขวากแหลมทิ่มแทง
พอปีสาม
บาดแผลยิ่งลึกฉกรรจ์
พอปีสี่
เมื่อฉันจบออกจากมหาวิทยาลัย
มีเพียงร่างกายหลงเหลืออยู่
กับลมหายใจไร้ชีวิต ”

กฤษณมูรติ, “แด่หนุ่มสาว”

ผมขออุทิศให้กับหนุ่มสาวทุกคนบนโลกนี้ครับผม ขอให้ในโลกแห่งความเป็นจริงเราอย่าเป็นเช่นนี้เลย

2006-01-05T18:18:00.000+07:00

ข้า. . . ผู้อ่อนเยาว์ต่อโลก ข้า . . . ชุ่มโชกด้วยความเขลา
ข้า. . . ผู้โอบกอดแต่เพียงเงา ข้า. . . ผู้พะเน้ากับความกลวง
เพื่อนเอ๋ยเรามาดแม้นหมายฟ้า สร้างตึกเสียดนภาท้าแดนสรวง
เบ่งตัวตนเหยียบทับโลกทั้งดวง เพื่อมาบวงสรวงให้กิเลสตน
เราคาดคั้นพสุธาให้ฉิบหาย ขุดและเจาะบ่อนทำลายเพื่อโภคผล
ฆาตต้นไม้เชือดป่าทุกแห่งหน เพื่อมาจดบัญชีตนผลกำไร
เราอวดอ้างเทคโนโลยีคือก้าวหน้า จะนำพามนุษย์ชาตินั้นยิ่งใหญ่
คงเป็นแต่อภิมหาจัญไร เพราะสงครามยังแผดไฟเผาผู้คน
เรากำลังเดินไปที่ใดหรือ กำลังฝึกปรือเพื่อสิ่งไหน
กำลังต่อสู้เพื่ออะไร กำลังทุ่มใจให้สิ่งใดฤา

เธอ... เธอเคยนึกถึงภาพนี้ไหม? เธอเคยรู้สึกบ้างไหม?

หนูวิ่งอย่างแข็งขันอยู่ในกงล้อ วิ่งเท่าไหร่ก็ไม่ถึงจุดหมายที่มันต้องการเสียที กงล้อกาลเวลาเลื่อนไหลไป แต่กลับปฏิภาคกับจำนวนระยะทางที่เคลื่อนไหว

สายตาของมันเพ่งจ้องอยู่แต่ภาพตรงที่ห้อมล้อมมันอยู่ในแนวตรงและแนวข้าง

เธอ... เธอรู้สึกบ้างไหมว่ามันเหมือนกับสิ่งใด

เหมือนกับชีวิตคนเราหรือเปล่า เคยกลับมามองบ้างไหม ว่าในทุกวันที่เราต่อสู้ทุ่มเท ใช้พลังงานสมอง แรงกาย แต่ จิตใจ อารมณ์ ความรู้สึก ถูกเผาไหม้ไปเพียงเท่าไรแล้วโดยเปลวเพลิงแห่งความต้องการของชีวิต

อะไรคือความต้องการของชีวิต คำถามนี้อย่าตอบโดยใช้บรรทัดฐาน อย่าตอบโดยใช้ค่านิยม อย่าตอบโดยคนอื่นเขาสั่งเขาสอนให้

จงใช้หัวใจตอบ ใช้จิตใจที่บริสุทธ์มิได้ระคายเคืองจากสิ่งเบี่ยงเบน แล้วคำตอบที่แท้จริงคงจะมาเคาะประตูแห่งจิตวิญญาณ เพราะคำตอบมันอยู่ในสายลม อยู่ในท้องฟ้า อยู่ในทุกการพลิ้วไหวของคลื่นน้ำระริน

ถ้าผมสามารถบอกเจ้าหนูตัวน้อยนั้นได้ ผมจะบอกว่าลองหยุดวิ่งซิ ลองพักผ่อนชีวิตที่ทุ่มเทไปอย่างหนักหนาซิ ลองหยุดวิ่งซิ

หยุด... เพื่อจะเดินทางต่อ

เมื่อหยุดแล้ว ลองมองไปรอบกาย มิใช่เพียงแนวตั้งหรือตรงหน้า รอบข้างยังมีอะไรอีกมากให้เราได้พิจารณา
เช่นเดียวกัน ชีวิตของคนเรา หากลองหยุดพัก นิ่ง ปล่อยให้โลกเป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เคลื่อนไหว ค้นหาคำตอบที่อยู่ในสายลม ที่อาจจะเห็นว่าความทุกข์ ความเหนื่อยหน่าย อ่อนล้า ทุกสิ่งอาจเจือจางระเหยหายไป เพียงแต่เราออกจากกงล้อนั้น

ในทุกวันที่มนุษย์ก้าวหน้าไปในปัจจุบัน อาจเป็นแต่เพียงระยะทางที่มีค่าเท่ากับศูนย์ เราอาจไม่เคยเดินทางไปไหนเลยเสียด้วยซ้ำ เราอาจไม่เคยมีก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติเช่นที่ นีล อาร์มสตรองเคยกล่าวไว้เสียด้วยซ้ำ
สุดท้ายสงครามยังแยกเขี้ยวร้ายกัดกินผู้คน ความโลภยังเต้นรำลีลาศไปกับความหิวโหย เราได้เดินทางไปไกลถึงที่แห่งใดแล้วหรือ

เธอ... เธอเคยนึกถึงภาพนี้บ้างไหม? เธอเคยรู้สึกบ้างไหม?

Coolwind (ความรู้สึกน้อยๆที่วูบไหวสั่งผ่านจิตใจที่มองไม่เห็นของตัวเองเมื่อได้เฝ้ามองชีวิตเสมือนบนแผ่นฟิล์ม-The Last Samurai)

2005-12-16T22:32:00.000+07:00

สวัสดี ณ วันที่ความสัมพันธ์อยู่กับที่ แต่ชีวิตนายต้องเดินทาง

ไอ้วาว... เพื่อนร่วมทางจัญไรหฤหรรษ์
กูไม่รู้จริงๆซิหน่า ว่าเส้นทางชีวิตหฤโหดความสุขของผองเรามาตัดกันในยุคสมัยวุ่นวายสับสนแสนสั้นได้อย่างไร หรือเพราะอะไร
โชคชะตา? พรหมลิขิต? หน้าที่? อหังการตน? สัญญา? หรือตะบักตะบวยอะไรก็ตาม
กูไม่รู้... มันเริ่มต้นได้อย่างไร แต่มันก็เริ่มต้น-นี่แหล่ะชีวิตคาดเดาอะไรกับมันไม่เคยได้ หน้าที่ของเราคือ รอ และรับมือกับมันดั่ง gladiator ที่รออยู่ท่ามกลางการต่อสู้แต่ไม่เคยรู้หรอกว่า ผีห่าซาตานจัญไรที่ไหนจะโผล่ออกมาจากอุโมงค์สีมืด แต่เราไม่เคยสนใจ ไม่ซิ, เราไม่สามารถทำอะไรได้ เพียงแต่ลุยไปกับมัน แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น ช่างแม่ง-let it be, Lennon said.
“คนเราสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้หรือ”
“คนเราสามารถทำอะไรก็ได้ อยากเปลี่ยนสิ่งได้ย่อมได้ แล้วเฝ้ารอให้โชคชะตาเปิดเผยตัวมันเอง”
อัลเกรนสนทนากับโคชิโมโตะ
The last samurai
แต่มีสิ่งหนึ่งที่กูรู้ แน่แท้คมกริบยิ่งกว่าเหลี่ยมนายกจอมโวข่มคือ... กูไม่อยากให้มันจบลง
เมื่อมึงจะเดินทางไกล(ตามหน้าที่และระยะทางที่พาไป)และมึงกำลังจะได้เดินทางใกล้ลงลึก(โดยอัตโนมัติของผู้ต้องเผชิญและต้องรอด) อย่างแรกที่กูผองเพื่อน(มึง)-กลุ่มคนผู้ร่วมยุคสมัยที่ประจำการอยู่ในทัพหน้าของสงครามชีวิต ณ สมรภูมิประเทศไทย เมื่อหนึ่งใน band of brothersจากไป แน่แท้ยิงกว่าอาทิตย์ขึ้นตะวันออกนั่นคือ... ย่อมคิดถึงมึงแน่นอน มึง-ปลาทองมนุษย์ผู้มีตาเป็นเลนส์nikon มีนิ้วไว้กดขี่ชัตเตอร์ แหวกว่ายในทะเลชีวิตนิ่ง (photo)
สู้เว้ย!สู้เว้ย! – คมคำหญิงผู้แบกเหล็กคว้าโลก ยังเป็นคำสั้นแต่มีพลังเหลือร้าย ที่กูอยากจะให้มึงเป็น codeแห่งชีวิต
กูอยากให้มึงสร้างความน่าจะเป็นแห่งความสุขแขนงของมึงให้เต็มที่(ไม่มีใครช่วยมึงได้ นอกจากมึง เพียงมึง และ เพื่อมึง) แหกตาเปิดกะโหลกในรูปแบบ โน เปย์ โน ชาร์จ รับประสบการณ์-รับให้มากเชิงปริมาณแต่สร้างตาข่ายแห่งจิตใจกรองให้ละเอียดที่สุด บุกตะลุยละมุนมันในท่วงทำนอง Jack Johnson-บุรุษผู้เค้นความหนักแน่นท่ามกลางความนุ่มนวลเนิบนาบ จากการเดินทางครั้งนี้
เกิดมาครั้งเดียว ตายครั้งเดียว (แน่นอน, เจ็บปวดหลายครั้ง)
“What the fuck are you waiting for?!”
See Ya!
In the Fucking name of da life
กูแทน
แด่เพื่อน ผม ไอ้วาว และ แด่ผู้หลงใหลในการเดินทาง

2005-12-16T22:09:00.000+07:00

ห่วงหา โหยหา วาดหวัง
ธรรมศาสตร์นั้นหรือสอนให้รัก
เน้นตระหนักค่าคณาประชาชน
ณ ยามนี้ได้สดับกลับสับสน
แลดั่งเช่นคำคมที่สวยงาม
สิ้นแล้วหรือแสงประทีปที่ส่องแจ้ง
สิ้นแล้วหรือวายุแรงที่เกรงขาม
สิ้นแล้วหรือจิตวิญญาณที่ลือนาม
สิ้นแล้วหรือตำนานแห่งผองไท
รุ่นพ่อแม่ของเรานั้นท่านยืนหยัด
เจิดจรัสธงหนุ่มสาวโบกไสว
น้ำตาหลั่งเลือดชโลมผิ่นแดนไทย
เพื่อเสรีผลิดอกใหญ่ในสังคม
ถึงคราแล้วเพื่อนผองพี่น้องเอ๋ย
มิใช่เอ่ยเพียงวจีให้สุขสม
อย่ามัวลุ่มอย่ามัวหลงอย่ามัวจม
เพียงแต่เด็ดดอมดมดอกไม้บาน
ร่วมกันปลูกต้นกล้าประชาธิปไตย
หยั่งรากไกลผังลึกถึงลูกหลาน
ลุกขึ้นสู่เรื่องอธรรมอันธพาล
ร่วมสืบสานป่าใหญ่เสรีชน
coolwind

2005-12-16T21:50:00.000+07:00

Nov.3, 2005 ในวันฟ้ามืดและความอบอุ่นแผ่ยะเยือก

ผมเดินทางมาถึงจังหวัดลำปางเรียบร้อยแล้ว รูปแบบแคลสสิคแห่งจริตคนเมือง “ถึงเรียบร้อยแล้ว” ยังเป็นการตอกย้ำคำของ มิลาน คุนเดอรา มนุษย์เมือง-มนุษย์ผู้เห็นการเดินทางมีขึ้นเพื่อไปถึงเป้าหมาย คราวนี้เราเดินทางมามิใช่เพื่อเป้าหมายใด เราเดินทางมาเพียงเพื่อต้องการเดินทาง
อารมณ์-บ่อพลังงานอันคุกรุ่นของจิตใจ ขณะนี้กำลังนอนอ้อยอิ่งรับภาพในเส้นทางที่พาดผ่านการเดินทาง
ความจริงธรรมชาติยืนอยู่กับที่ มีแต่เพียงและร่างกายเราเท่านั้นที่เคลื่อนไหว
เราอาศัยการเดินทางเพื่อเปิดตาแหกกะโหลก ให้รับรู้สิ่งวิจิตรในรูปแบบ no pay no chargeได้ชัดเจน มีนัยประหวัดที่เข้ามาวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง นั่นคือสำหรับตัวผม ทำไมการเดินทางถึงสร้างความสุขให้กับตัวเราได้มากมายขนาดนี้ เพราะมันสวยหรือ? เพราะมันมีสิ่งใหม่เข้ามาหรือ?
ทำไมซึนามิความสงบถึงโหมใส่อย่างไม่หยุดยั้ง เพราะมันสวยหรือ? เพราะมีประสบการณ์ใหม่เข้ามาหรือ?
บางทีอาจมิใช่สิ่งที่ต้องการหาเหตุผลอย่างที่ได้กล่าวมา เพราะมันเป็นการใช้วิถีทางหาคำตอบที่ไม่ถูกต้องนัก
เพราะอะไร...
เพราะมันเป็นการตั้งคำถามด้วยการมองจากตัวเราเอง(ขบวนพาเหรดความเชื่อค่านิยมจะมาร่วมเดินกันอย่างรื่นเริงเมามันยิ่งกว่า คาร์นิวัลในบราซิลเสียอีก) อาจทำให้สิ่งที่เราค้นหาเบี่ยงเบนได้
แต่จริงๆแล้วไม่มีอะไรมากมาย
ผมแค่ได้แปลงกายเป็นสายลมเย็น ผมได้กลายร่างเป็นแม่น้ำใส ผมได้วิวัฒน์เป็นต้นไม้เขียว
ไม่รู้ว่าอนาคตที่เปลี่ยนแปลงในเวลาข้างหน้า ผมอาจจะกลับมาเป็นสปีซี่ย์ฆาตกรอีกเมื่อไหร่
แต่ตอนนี้ขอแปลงกาย... สักหนึ่งนาทีก็มีค่าพอ
เราอยู่ที่ขนส่งเมืองลำปาง ตอนนี้เวลาประมาณตีห้าของวันใหม่ พระอาทิตย์ขี้เซากำลังงัวเงีย เหมือนเพิ่งไปปาร์ตี้อย่างหนักเมื่อวาน-คงจะยังแฮงค์อยู่นิดหน่อย จากคำอ้างอิงของรุ่นน้องผู้เป็นบุคลากรเมืองนี้โดยใบทะเบียนบ้าน ช่วงเวลานี้ในความหมายของฤดู กำลังจะเข้าสู่ฤดูไม่ใส่ใจพระอาทิตย์ เพราะเจ้าดวงกลมสว่างมันมาทำงานสายและกลับบ้านเร็วกว่าชาวบ้านเขา แต่เอาหน่ายกโทษเพราะนายไม่เคยลาหยุดมากี่แสนล้านปี ขี้เกียจหน่อยก็ได้ ไม่ว่ากัน นายกยังพักโกงบินไปเที่ยวอังกฤษได้เลย
บรรยากาศแรกที่ได้สัมผัส(First atmospheric orgasm) ที่ได้ย่ำเท้ามาสู่เมืองใหญ่ทางเหนือ ความรู้สึกที่มีราวกับว่า มัคคุเทศก์ธรรมชาติมารออยู่ที่หน้าประตูรถบัสคันใหญ่ เมื่อเรามาสัมผัสผืนดิน มวลอากาศมวลใหญ่ที่น่ารัก มาโอบทาและฉาบรัดเราด้วยความเย็นขนาดมหึมา เป็นการต้อนรับที่น่ายิ้มแย้มสำหรับผู้มาเยือนเสียจริง
รุ่นน้องผู้น่ารักของเรา-เจ้าเฮง ภูเขาไฟหนุ่มเสียงสวยผู้ถือช่อไมตรีจิตรมาให้เราเสมอ มารออยู่ที่ท่ารถ เมื่อเจอภาพมิตรภาพที่ประสานงากับบรรยากาศที่สวยงามเช่นนี้ จึงกลายเป็นการปะทะกันอย่างรุนแรงของความเรียบง่ายและความสุข ของธุลีดินแห่งธรรมชาติที่บังเอิญเส้นทางชีวิตอันสับสนแสนสั้นมาตัดกันได้เหลี่ยมมุมพอดี ในช่วงเวลาของยุคสมัยที่เป็นabstractของจิตวิญญาณ-ความจริงมีอยู่แต่ตีความกันวายป่วง
ยังง่าย... ท่ามกลางความยาก ยังงาม... ท่ามกลางความอัปลักษณ์............ เสมอ
การเดินทางไปยังที่พักนั้น เมื่อเราได้สอบถามตามประสาของผู้ใหม่ จึงทราบว่าไม่ได้อยู่ไกลกันนักกับตำแหน่งที่เรายืนละเลียดบรรยากาศอยู่ จึงขอทำหน้าที่สุภาพบุรุษ(ผู้ซึ่งเปิดโอกาสให้ตัวเองหยาบคายอยู่เสมอ) โดยให้น้องสาวผู้ร่วมทางกับเรา-น้องเอ๋ หญิงสาวผู้ได้รับความน่ารักและสัปดนมาถือไว้เมื่อเดินทางมายังโลก ได้เดินทางล่วงหน้าไปก่อน เนื่องจากพาหนะของเรามีเพียงรถเครื่อง (มอเตอร์ไซค์ที่เปลี่ยนชื่อโดยภูมิภาษา) เจ้าเฮงจึงแปลงกายเป็นสารถีควบหญิงสาวไปพักผ่อนหลังจากการเดินทางที่น่าจะขโมยเวลาบนโลกและขู่กรรโชกเรียวแรงเธอไปโขที่เดียว แล้วอีกครู่หนึ่งมันคงมารับเรา ขอบคุณที่ปล่อยให้เรานั่งจิบภาพและเสียงของความสงบ ขอรอไปสักพักเพื่อสัมผัสกับผู้ต้อนรับที่เย็นชื่นใจอีกครั้ง
ระหว่างที่รอผมมาหยุดนั่งอยู่หน้าร้านขายของชำระดับconvenient storeนั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนตัวเขื่องที่อยู่ริมถนนหันเข้าหาสถานีขนส่ง มีกาแฟระดับอร่อยทั่วไปหนึ่งแก้ว-ไม่น่าซื้อกาแฟเย็นเลยแค่อากาศก็เย็นพอที่จะทำให้ความร้อนใจเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ไม่มีวันเป็นจริง คงเป็นความเคยชินของเด็กตึกผู้ร้อนใจ จึงอาศัยน้ำแข็งทุเลาจนเป็นนิสัย คลุกเคล้าไปกับโอสถมวนอเมริกัน (cancer’s roll of freaking paranoid nation) เป็นอุปกรณ์บรรเลงท่อนอินโทรของบทนิราศส่วนตัวขนานpop jazzที่ลำปาง-ดนตรีjazz ดนตรีที่แฝงความสนุกสนานและความเหงาอย่างกลมกล่อมจนกลายเป็นเมนูความสุขจานใหญ่ที่พร้อมให้ผู้ฟังรับประทานอยู่เสมอ ความสุขในแขนงที่ผมหลงใหลหรืออาจเป็นความสุขเพียงชนิดเดียวที่ผมมีโอกาสพบเจออยู่เสมอในช่วงจังหวะชีวิตขณะนี้ความสุขแขนง bitter sweet symphony (salute to the verve!, to all jazz musician!) ความเจ็บปวดอันแสนหอมหวาน ให้หมาป่าตาบอดผู้ไล่ล่าหาความสุขได้มาสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยแม้ปริมาณของมันจะเป็นได้แค่การประทังชีวิตที่โรยแรงก็ไม่เป็นไร ดีกว่าหิวตาย
เมื่อแหงนหงายไปมองท้องฟ้าด้วยท่วงท่าและอากัปที่คุ้นเคย พลันนึกถึงคำพูดของพี่โต-อาจารย์ซามูไรโชกเลือดผู้มาก่อน ที่ว่าให้เราย้ำเตือนสติอยู่เสมอว่าการมองท้องฟ้านั้น คือการค้อมหัวให้ธรรมชาติและสัมผัสความยิ่งใหญ่ของโลกได้โดยตรง เคยมีกลอนเปล่าที่เราเคยเอ่ยพาดพิงจาบจ้วงธรรมชาติไว้ว่า
ผืนผ้าสีน้ำเงินเบื้องบน
อินทรีย์สยายปีกกล้า
นัยน์ตาแกร่งเขม็งจ้อง
มุ่งตรงมายังนัยน์ตาข้า
ข้าสั่นเทิ้มอ่อนไหว
ข้าเป็นเพียงธุลี
ข้าเป็นเพียงอณู
ข้าเป็นเพียงความว่างเปล่า
ว่างเปล่า...
ท้องฟ้าที่นี่ไม่ทำให้ผมผิดหวัง เพราะหมู่ดาวกำลังลอยเกลื่อนกลืนกับความกว้างใหญ่ของจักรวาล ราวกับท่อนsoloของsaxophoneในบทเพลงบอสซ่าที่ชุ่มช่ำ ฉุกใจคิดว่า ท้องฟ้าที่นี่กำลังยิ้ม ยิ้มเหมือนกับวงskaberry ที่ได้เห็นผู้คนเต้นรำไปกับมนต์รักเพลงสกาที่พวกเขากำลังเล่นที่ brickbar และคุณท้องฟ้าพูดกับผมว่า “คุณคือผม ผมคือคุณ จงดื่มด่ำไปกับเวลาที่เดินช้านะพรรคพวก”

ท้องฟ้าลำปางสัมผัสได้ง่ายกว่าการแวะเข้าซื้อบุหรี่ที่7-11 เพราะลักษณะของเมืองยังให้ความเคารพพี่ใหญ่ที่อยู่เบื้องบน อาคารยังมีลักษณะรังมนุษย์เมืองต่างจังหวัด (blended-in-with-nature townhouse) ที่ยังไม่ต้องการจะเปิดศึกเอาชนะคะคานกับท่านเมฆา ต่างกับเมืองใหญ่ที่เป็นเหมือนหลุมดำของกิเลสดูดมนุษย์ผู้โง่เขลาไปอยู่ในภาวะต้องบูชายัญทุกสิ่งให้กับความอยากของตัวเอง ความสูงของตึกจะอยู่ในระยะตั้งสองถึงสามชั้น จึงเปิดโอกาสให้สายตาที่คับแคบของเราได้เปิดกว้าง
เหม่อมองปลดปล่อยอารมณ์ให้เต้นรำเคล้ากับม่านควันพลิ้วโค้งระเหยหายไปกับอากาศมวลใหญ่ เมื่อหลับตาเรื่องราวต่างๆวิ่งเข้ามามากมาย ชีวิตคนเรามีเรื่องราวมากมายเหลือเกินที่เราต้องแบกเอาไว้ ความฝันที่ต้องตามล่า หน้าที่การงานที่ต้องทำให้สำเร็จ มองไปที่กลุ่มพี่ๆมอเตอร์ไซค์รับจ้างชีวิตของเขาวันนี้ก็คงมีเรื่องราวให้คิดอีกมากมาย อาจกำลังคิดว่าจะเริ่มต้นวันให้เร็วกว่าเดิมเพื่อให้มีเงินเพียงพอจะส่งค่าเทอมลูก พี่ๆคนกวาดขยะอาจกำลังบ่นพร่ำถึงความมักง่ายของชาวเมือง ผู้คนที่นั่งรอรถอยู่อาจกำลังแบกความฝันที่จะไปหาช่องทางทำมาหากินที่กรุงเทพ นักการเมืองท้องถิ่นในชุดผ้าไหมอาจกำลังคิดถึงวิธีทุบถนนใหม่เพื่องาบงบประมาณของประชาชน
ต่างคน ต่างเส้นทาง แต่ในการเดินทางที่เราเลือกไปนั้นก็เพื่อความสุขเป็นเป้าหมาย เราจึงทั้งจ้ำทั้งควบชีวิตไปอย่างกระหายหื่น เพื่อไปให้ถึง
มนุษย์เมือง-มนุษย์ผู้เห็นการเดินทางมีขึ้นเพื่อไปถึงเป้าหมาย คราวนี้ผมเดินทางมามิใช่เพื่อเป้าหมายใด ผมเดินทางมาเพียงเพื่อต้องการเดินทาง
เป้าหมายของผมอยู่ในทุกที่ที่เท้าสัมผัส อยู่ในทุกวัตถุที่สายตามอง อยู่ในทุกเสียงที่หูได้ยิน อยู่ในทุกจังหวะเต้นของหัวใจ อยู่ในทุกเวลานาที อยู่ในทุกความคิด

“เมื่อยินเมื่อยลเมื่อสัมผัส
จึงกระหวัดจึงตระหนักจึงได้เห็น
ฟ้ากว้างดาวพรายสายลมเย็น
ณ อรุณแรกเต้นเมืองลำปาง
ฉันยินเสียงทำนองของท้องฟ้า
ฉันแลเห็นเนื้อหาของรุ่งสาง
ฉันสดับบทเพลงอนงค์นาง
พระแม่ธรรมชาติสร้างอันรื่นรมย์”

ขอบคุณธรรมชาติผู้ปัดกวาดบทเพลงอันอื้ออึงแห่งจิตวิญญาณ
แปลกใจจัง
ผมหยุดอยู่กับที่อีกแล้ว

2005-11-02T06:07:00.000+07:00

ขอบคุณครับคุณพ่อและกราบแทบเท้านะครับคุณแม่
ขอบคุณครับที่มอบหัวใจดวงน้อยๆให้กับคนๆนี้ ที่ได้รับอวัยวะที่สำคัญยิ่งนี้-ใช่ครับสิ่งที่ผมกล่าวคือ ดวงหัวใจของแทนเองครับคุณพ่อคุณแม่
ถึงแม้มันไม่ใช่เหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง มิใช่ภูผาที่ตั้งตระหง่าน แต่มันเป็นสิ่งที่ฝ่าฟันความทุกข์นับหมื่นนับแสนครั้ง และยืนขวางพายุแห่งความปวดร้าวที่รุนแรง
ในท้ายที่สุด... มันยังเต้นอยู่ครับ มันยังเต้นอยู่
ทุกครั้งที่ผมทำผิดพลาดไม่ว่าความผิดนั้นจะร้ายแรงแค่ไหน ไม่ว่าใครจะรู้หรือไม่ไม่ว่ามันจะเสียหายแก่ใคร คุณสุดท้ายที่ทราบ คนๆเดียวที่แบกรับความเจ็บปวดนั้นคือ ตัวของผมเองครับ ตัวผมเอง
คำถามที่มักจะพุ่งเข้ามากระแทกในเวลาที่รวดร้าวเช่นนี้นั้นคือ
“ชีวิตจะเปิดโอกาสให้คนเราผิดพลาดมากแค่ไหน”
ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ผมรู้ครับว่าเส้นทางที่ได้เดินผ่านมานั้น ช่างเป็นทางเดินอันแสนเยาว์วัยของเด็กชายที่เพิ่งจะได้เริ่มต้นเรียนรู้ความหมายของคำว่าชีวิตเท่านั้น แต่อย่างน้อยผมก็ดีใจครับที่ผมไม่ได้เพียงแต่ใช้มันไปวันๆไม่ต่างอะไรกับลูกนายกมือถือใช้เงินอย่างโยนกระดาษ
จากเท่าที่ผมได้เดินทางในถนนสายชีวิตนี้มา ผมเห็นชีวิตแต่ละชีวิตรับแสงแดดแห่งความสุข แต่สุดท้ายมันก็จะได้พบเจอกับพลบค่ำแห่งจิตวิญญาณอันเป็นวัฏจักรที่เป็นหมุนวนผันเปลี่ยนดั่งเช่นนี้ตลอดกาล-ใช่ครับไม่ต่างอะไรกับการขึ้นของพระอาทิตย์สลับสับเปลี่ยนกับพระจันทร์เดินทางเข้ามาทักทายทำหน้าที่แทน
แต่สุดท้ายคำถามที่ถามก็ยังล่องลอยแสดงตัวตนชัดเจนอยู่ในท้องฟ้าแห่งสติปัญญา หากเรายังถามว่ามันยังจะมีความผิดพลาดอีกมากแค่ไหนที่เราจะกระทำต่อไป เราคงไม่มีวันตอบคำถามนี้ได้ เพราะมันคงจะมีต่อไปไม่มีวันที่สิ้นสุด ดั่งที่ผมเคยได้ฟังคำกล่าวของผู้เลิศล้ำทางปัญญาผู้หนึ่งว่า “ทุกคนเกิดมาเพื่อใช้ชีวิต แต่ไม่มีแม้สักคนรู้ว่าควรจะใช้ชิวิตอย่างไร” แต่หากเปลี่ยนคำถามว่า “เราจะรับมือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเช่นไร”แสงสว่างแห่งปัญญาเริ่มค่อยๆฉายแสง
เจ็บปวดเหลือเกินแต่ผมยังคงยิ้มให้กับชีวิตอย่างสุดหัวจิตหัวใจ
แหลกสลายเป็นจุณ แต่แทนยังรู้สึกแข็งแกร่งเกินกว่าประมาณ
ไร้ค่า แต่นั้นคือมูลค่าที่เหลือคณานับ
หัวใจไร้รัก แต่ยังรู้สึกว่ารักยังแผ่ซ่านอยู่ในทกอณู
ขอบคุณครับพ่อและกราบแทบเท้านะครับคุณแม่ ที่ให้หัวใจดวงนี้กับลูกมา ผมจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังครับ